NPO
NTR


De montages zijn in volle gang. Sterker nog, de meeste afleveringen zijn al zo goed als af. Een taak die nog wel vervuld moet worden is het zoeken en traceren van afbeeldingen; foto’s, schilderijen, tekeningen etc. Zo gepiept zul je misschien denken. Toch komt er heel wat bij kijken.


Waarom zoeken naar afbeeldingen? We hadden graag bewegende beelden gebruikt. Maar helaas. In de 17e en 18e eeuw bestonden nog geen camera’s. Om de geschiedenis van de slavernij toch in beeld te brengen gebruiken we afbeeldingen. Klinkt ouderwets, maar is het niet. De afbeeldingen worden voorzien van een ‘special effect’. Ze worden geanimeerd. Zo krijgt een platte prent opeens diepte, kunnen we een vlaggenwimpel laten wapperen en begint een afbeelding opeens te ‘leven’.



Wat is er nou zo moeilijk aan die speurtocht naar afbeeldingen? Een afbeelding uit een Nederlands archief is zo besteld. Maar niet alle afbeeldingen zijn terug vinden in Nederland. Dan begint de speurtocht pas echt. Contact opnemen met archieven en musea uit Engeland, Frankrijk, Duitsland tot in Amerika.


De speurtocht gaat niet altijd van een leien dakje. Soms beland je in de krochten van een duister archief. En ben je na drie dagen zoeken nog niks opgeschoten. Je stuit op een dood spoor. En dan? Hoe verder? Dan komt het aan op doorzettingsvermogen. Het bedenken van een alternatief. Een plan B, of C, of D… Net zo lang tot je beet hebt.


Neem een mooie afbeelding van de kust van Elmina. Deze prent zou ik opsporen. Voortvarend ging ik van start. Op internet en in boeken zocht ik naar een aanwijzing. Een link die de speurtocht een stapje op weg zou helpen. Van (web)pagina naar (web)pagina, en toen opeens… Raak!



Op het internet vond ik de oorspronkelijke bron. De afbeelding komt uit een boek, verschenen in de 19e eeuw. Beet, dacht ik. Ik nam contact op met de uitgeverij, maar zij konden mij niet helpen. Het boek was niet terug te vinden in hun archief. Te vroeg gejuicht.


Plan B: tweedehands boekwinkels raadplegen. Misschien hebben zij het boek liggen op een stoffige plank. Maar ook hier geen succes. Ik vond wel een zesde druk van het boek met de afbeelding. Helaas was die in zwart/wit. En laten wij nou net de kleurenversie zoeken. Ook daar moet rekening mee gehouden worden.


Uiteindelijk vond ik op een website die antieke platen verkoopt de kleurenafbeelding. Ik naderde de deadline, dus dat was een hele opluchting. En wat blijkt nu. De regisseur gaat de afbeelding niet gebruiken. Balen! Hopelijk kunnen we er nog iets mee voor op de website, of voor in het boek dat bij de serie verschijnt.



Afbeelding gevonden, wat dan? Wat rest is een scan aanvragen en de rechten regelen. De meeste instanties zijn heel behulpzaam. Voor het leveren van een mooie scan draaien zij hun hand niet om. Gelukkig maar, want die scans zijn erg belangrijk voor de serie. Zeg nou zelf, wat is nou televisie zonder beeld? Bij een praatje hoort immers een plaatje!


Gelukkig doe ik deze klus niet in mijn eentje. Het “plaatjesloket” – zoals we het intern noemen – wordt door drie detectives bemand. Met een waterdicht systeem weten we precies welke plaatjes binnen zijn. En welke plaatjes de regisseurs nog willen hebben. Alle plaatjes hebben een nummer gekregen. “Plaatje.121, is die al binnen?”, schalt er over de redactie. “Is dat die man met dat bolle hoofd?”.



Dus als je in de aflevering een mooie afbeelding ziet bedenk dan goed, ook daar zit een hele historie aan vast. Maar eerlijk is eerlijk, ik kan het woord “plaatje” niet meer horen!


tekst: Marijn Hooimeijer, productie-assistent
foto’s: Lyangelo Vasquez

  1. jammer, dat het plaatje van ElMina niet wordt gebruikt want het ziet er fraaier uit als de tekening van Vingboonsin het boek Land in Zicht.
    Waar kan ik eventueel deze vinden?

    1 juli 2011 21:14 René W. Jacobs